Meşguliyet ve Yaratıcılık Üzerine

Günlerin akışında düzenli bir düzensizlik var. Haftanın her günü neler yapacağım, hangi görevleri tamamlayacağım ve diğer her şey için ayırmam gereken zamanlar belirli. Düşünmek ve düşündüklerimi uygulamam için gereken zaman dışında. Burada düşünmek ve fikirler üretmek için ekstra zamana ihtiyacımız var demeyeceğim. Ders dinlerken, çalışırken, yürürken, yemek yerken, kitap okurken düşünebilir; yeni fikirler üretebiliriz. Ancak […]

Günlerimiz ve yaptığımız işler rutinleştikçe beynimiz de üretmeyi ve çalışmayı bırakıyor. Beyne önce bir kıvılcım sonra da o kıvılcımın ateşe dönüşmesi için rüzgar lazım. Burada kıvılcım; bize ilham veren bir cümle, dinlediğimiz ya da okuduğumuz bir söz belki bir kelime veya olay olabilir. Bunlardan oluşan düşünce kıvılcımının da ateşe dönüşmesi için beynimizin zamana ihtiyacı oluyor. Zaman da bu metaforun rüzgarını oluşturuyor. Bu tutuşma süreci de 4 aşamadan oluşuyor. Önce beyin bir şeyi merak ediyor. İkinci olarak bu merak edilen şeyin araştırılması ve bilgi toplama süreci başlıyor. Üçüncü olarak ise edinilen bilgilerin işlenmesi aşaması yer alıyor. Bu işlenme aşamasında kişi bilgiyi kendi süzgeçlerinden geçiriyor, geçmiş bilgi ve deneyim birikimleriyle harmanlıyor ve fikre dönüştürüyor. Dördüncü olarak ise bu fikri hayata yansıtma süreci kalıyor. Kişi bu hayata yansıtma tarafında belki çevresindeki insanları fikrini anlatıp onlarda merak kıvılcımları oluşmasını sağlıyor belki bir topluluk belki bir işletme belki de bir ürün ortaya çıkarıyor.

Bu meraktan ürüne zinciri insanlığın gelişmesini sağlayan elzem süreçlerden ancak günümüzde bu zinciri tamamlayabilen çok az insan vardır. Özellikle insanların büyük çoğunluğu 3. kısım olan bilgiyi işleme aşamasında takılıyorlar ve daha öteye geçemiyorlar. Çünkü bilgiyi işleyecek zamanları yok. Kendileri belki para belki de alışkanlıklar uğruna artık ezberleyerek yaptıkları, yaparken düşünmedikleri işlerle günlerini geçiriyorlar.

çok uykum geldi

28.10.23